Maremma

Dizionario di Marina - Reale Accademia D'Italia - Roma

Pagina: 441

Maremma2 (Basso lat., pis. sec. XIII). — In un patto tra Pisani e Arlesiani del 1221 ricorre questa voce: Et quod in prima andata,
442
quam hoc anno et singulis annis de cetero fecerint maremmam pro blada, quaecumque lingua fuerint, ad portum pisanum venient, et potestati vel rectoribus vel consulibus, qui pro tempore tunc erunt, eorum adventum significabunt. Il Du Cange interpreta Maremma come « Flotta mercantile », ma, dato il contesto pare si possa interpretare come « Conserva, Convoglio » o « Scorta del convoglio ». Un tale significato pare deve avere il nome Maritima di carte genov. (basso lat.): In eodem mense galeae tres armatae fuerunt, quibus praefuit Ceba, causa in maritimam mittendi pro custodiendis multis innumerabilibus lignis, quae in maritima pro grano et blava iverant. (Ann. genov., 1121: Du Cange). Eodem quippe anno Beltramus de Nervi quum iret in maritimam cum nave sua . . . (Ann. genov., 1202: Du Cange). Lo Jal avrebbe voluto correggere maremma con caravana, ma la cosa non è ammissibile. Caravana è voce attestata a Genova già nel 1217 (v. s. Carovana). — Maremma (sec. XIII): voce usata dagli Arabi, ma certo di lingua « franca », che indicava due o più bastimenti di « Franchi », congiunti con un ponte comune. Anche Maramma. (Du Cange; Jal; Kindermann 97-98). (Dev'essere dall'aggettivo maritimus, accompagnato da un nome femminile indicante « conserva, carovana ». In questa maremma avvenne quindi la stessa contrazione che in maremma, luogo lungo il mare).